1.95 itiraflar
Türkiye’ye Avrupa ikinciliğini getiren A Milli Kadın Basketbol takımı kaptanı Nevriye Yılmaz, 1.95′lik boyuyla yüzleşti.
Ntv'nin haberine göre Uzun boyumdan dolayı ilk ve son kez mutsuz olduğumda dört yaşındaydım. Henüz Bulgaristan'dan Türkiye'ye göç etmemiştik. Anaokuluna giderken, sınıf arkadaşlarım gibi bale yapmak istedim. Bale işin bahanesiydi aslında. Küçük bir kız çocuğu olarak, pembe tütülere, balerin topuzuna, pisi pisilere özenmiştim. Ama bale grubuna giremedim. Sebep yaşıtlarımdan bir kafa daha uzun olan boyum, yine onlardan daha iri olan cüssemdi. Sen bale yapamazsın, sporcu olursun demişlerdi. O kadar üzülmüştüm ki, annem babam bana tülden etek diktirip beni neşelendirmeye, asılan yüzümü tekrar güldürmeye çalışmıştı. Çocuktum, çabuk atlattım. Zaten bir süre sonra bale hevesimin yerini gerçek bir tutku aldı: Basketbol.
1980 yılında Bulgaristan'ın Plovdiv şehrinde 55 cm olarak doğdum. Bir kız çocuğu için hayli uzun sayılırdım. Yine de boyum kimseyi şaşırtmadı. Ne de olsa annem 1.70 cm babam ise 2 metreydi. İlkokul üçte, basketbol takımına seçildim, üç ay antrenmanlara gidip geldim. Derken hiç beklenmedik bir şey oldu. Bulgaristan'da Türklere yapılan baskıdan bunalan ailem, Türkiye'ye göç etmeye karar verdi. Apar topar, önce Bursa'ya sonra da İstanbul'a yerleştik, yeni bir hayata başladık.
Bütün bu kargaşada benim basketbol aşkım güme gidebilirdi. O kadar çok seviyordum ki, izin vermedim. Annemim babamın başının etini yiye yiye, 12 yaşımda İstanbul Üniversitesi'nin takımında oynamaya başladım. Gerisi 19 yıldır süren bir aşk hikayesi. Galatasaray'da, İtalya'da, ABD'de ve son altı yıldır Fenerbahçe'de devam eden Milli takım kaptanlığı ve Avrupa ikinciliği ile taçlanan basketbol kariyeri… Bütün bunları, basketbolu ve hayatımı ne kadar sevdiğimi anlayın diye anlatıyorum. Seçtiğim yoldan da, bulunduğum yerden de çok memnunum. Başarımda, 1.95'lik boyumun da büyük etkisi var. Buraya küçük bir not düşeyim, boyum birkaç sene öncesine kadar 1.95'ti. Geçirdiğim bel ameliyatlarından sonra birkaç santim kısaldı. Şimdi, 1.92'yim. Büyürken, babamla boy ölçüşüp dururdum, bir gün onu geçecek miyim diye merak ederdim. Basketbol için 2 metreyi bile göze almıştım. Göze almıştım diyorum, çünkü boyum basket sahasında çok işe yarıyor ama evdeki perdeleri merdivensiz takmayı saymazsak hayatımı çok da kolaylaştırmıyor.
Herkesin en çok merak ettiği sorudan başlayayım: Bu boyla nasıl koca bulacağım? Bunu soranlar genellikle, belli bir yaşa gelince evlenmek gerektiğini düşünen, bir kadının en önemli hedefinin iyi bir evlilik olduğuna inanan insanlar. Ben ise böyle düşünmüyorum. Kısmetim de varsa, benim hayatıma güzellikler katacaksa evlenirim, diyorum. Bu durumda "koca aramama" gerek yok. Olacaksa kendiliğinden olacak. Size ilginç bir şey daha söyleyeyim. Ben çok uzun boylu erkek sevmiyorum! 2 metre filan olmasın yani. 1.85 mesela, iyidir. Geçmişte, benden daha kısa bir erkek arkadaşım olmuştu.
Yine de, 1.70 boyunda bir kadına göre daha az seçeneğim olduğunu biliyorum. Yalnızca erkek arkadaş konusunda değil, giyim kuşamda da bu böyle. En zoru da 45 numara ayaklarıma ayakkabı bulmak. Biliyor musunuz, ben bir mağazaya girip ayakkabı aldığımı hatırlamıyorum. Ayakkabılarımı İtalya'da yalnızca büyük numara çalışan bir ayakkabı üreticisinden alıyorum. Kadınlarda 46 erkeklerde 55 numaraya kadar üretim yapıyorlar. Avrupa'daki birçok sporcu da benim gibi pierocalzature.it adresinden de satış yapan Piero Calzature'yi kullanıyor. Burayı İtalya'da oynamaya başladığım 2002 yılında keşfettim. Şimdi takım arkadaşlarım da aynı yerden ayakkabı alıyor. Babetleri, topuksuz ama taşlı şık sandaletleri seviyorum. Hafif topuklu önü açık ayakkabılar bile alıyorum. Ayaklarım özellikle yaz aylarında bakımlı ve pedikürlü oluyor. Pedikür yaptırdığım kişi, ayağımı ilk kez görüyorsa, o güne kadar gördüğü bu en büyük kadın ayağı karşısında şaşırıyor. Sonra da, "ayağınız büyük ama çok biçimli. Biz ne ayakları görüyoruz yamuk yumuk" gibi sözlerle beni "teselli" ediyor. Ben de bu sözlerdeki iyi niyete samimiyetle inanıyor, teşekkür ediyorum. Kıyafet alışverişi için girdiğim mağazalarda da boyumla ilgili "iltifat" alıyorum. Uzunluğum karşısında önce afallayan satıcılar, belki de fazla açık vermemek için, uzun boyun faydalarını sayıyorlar: Ne güzel uzunsunuz, her giydiğiniz yakışıyor… Topuklu ayakkabıya ihtiyacınız yok… Keşke ben de uzun olsam vs. vs. Tabii ki bunların beni teselli etmek için söylendiğini hissediyorum. Uzun boy güzel olabilir ama 1.95'lik bir kadın olmak, basketbolcu değilseniz, çok da özenilecek bir durum değil…
Son Yorumlar